กาาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว 
 พระราชาองค์หนึ่ง  พระราชาพระองค์นี้ทรงออกเดินทางท่องเที่ยวไปเยี่ยมประชาชนของพระองค์เมื่อมาถึงที่กลางตลาด 

พระองค์เกิดความคิดอย่างหนึ่งขึ้นมา  พระองค์ได้นำหินก้อนใหญ่มาวางไว้กลางถนนกีดขวางทางสัญจรของชาวบ้าน  แล้วพนะองค์

ก็ไปซ่อนตัวคอยสังเกตอยู่ห่าง ๆ        ชาวนาคนแรกเดินผ่านมาพร้อมทั้งบ่นอย่างไม่พอใจว่า  ใครกันที่นำหินนี้มากีดขวางทางเดิน

ของเรา  พูดจบแล้วเขาก็เดินอ้อมก้อนหินก้อนใหญไป    พระราชาทรงทอดพระเนตรดูด้วยความสนใจ          ต่อมาก็มีหญิงเลี้ยงวัวคน

หนึ่งเดนจูงวัวมา  เมื่อมองเห็นหินก้อนนั้นเธอก็พูดว่า   ทำไมหินก้อนนั้นจึงมาอยู่ที่นี่ได้ ขวางทางคนอื่นเขา    พูดจบเธอก็จูงวัวของ

เธอเดินหันหลังกลับไป    โดยมิได้สนใจทที่จะเดินอ้อมหินก้อนนั้นไปเหมือนชาวนาคนแรก
        เวลาผ่านไปไม่นาน   ก็มีเด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าก้อนหินก้อนใหญ่นั้น เค้าพยายามที่จะผลักหินไปให้พ้น

ทาง  แต่เพียงลำพังตัวเขาก็ไมาสามารถที่จะทำได้   เขาจึงเดินหันหลังกลับไป....    แต่เพียงไม่กี่อึดใจเด็กน้อยคนั้นก็เดินกลับมา  พร้อม

เพื่อนๆของเขาหลายคน   แล้วพวกเด็กๆก็ช่วยกันผลักหินออกไปให้พ้นทางเดิน   เมื่อพวกเขาเดินกลับมาที่ถนน       พวกเขาก็พบถุง

ใส่เหรียญทองของพระราชาวางอยู่แทนที่ก้อนหินก้อนนั้น     ในเรื่องนี้แสดงให้เห็นว่า  อุปสรรคในชีวิตของพวกเรานั้น มีไว้เพื่อ

พิสูจน์ความกล้าของเราเอง  คือกล้าที่จะเผชิญหน้ากับมัน  หากเราหนีปัญหาหรืออุปสรรคที่เกิดขึ้นแล้ว เราก็ต้องหนีมันไปเรื่อยๆ

หากปัญหานั้นหนักหนาเกินกว่าที่เราจะฝ่าฟันไปได้    ลองมองดูรอบๆ  ยังมีผู้ที่สามารถช่วยเราได้อยู่อีกมากมายเท่ากับผู้ที่เราจะช่วย

ให้เขาฟันฝ่าอุปสรรคไปได้  และอุปสรรคที่แข็งแกร่งที่สุดคือความอ่อนแอและความหวาดกลัวของตัวเราเองที่จะเอาชนะปัญหาที่

เกิดขึ้นนั่นเอง ....................

 ที่มา: หนังสือ โชคดีที่เปิดอ่าน  โดย พระครู วินัยธรวสันต์  กนฺตวีโร