ดีเพียงใด ที่ได้ยืนข้างเธอ
ได้พูดได้คุยได้พบได้เจอ ได้ใกล้ชิดกัน
ดีเกินพอ กับคนอย่างฉัน
ความรักในใจคงไม่พูดมัน ไม่ให้สร้างปัญหา

ใจเธอมีเจ้าของ คงต้องโทษที่พรหมลิขิต
ให้ฉันมีสิทธิ์แค่รักเธอผิดเวลา

*ได้แค่เพื่อนก็ดีเท่าไหร่
แม้จะได้แค่เพียงใกล้กัน
ใครคนนั้นคงไม่ว่า…
ช่วยไม่ได้ถ้ารักเขาก่อน
ฉันต้องซ่อนอาการมากมาย
ไม่ให้เธอรับรู้ได้จากสายตา

ใครเป็นใคร เข้าใจและรู้ตัว
ถ้าเขายังอยู่เธอไม่ต้องกลัว จะไม่วุ่นวาย
ได้มองเธอ ยังเจอกันได้
เท่านั้นก็พอ ไม่ขออะไร
ไม่ต้องให้กลับมา

แค่นี้ก็เหมาะสม คงต้องโทษที่พรหมลิขิต
ให้ฉันมีสิทธิ์แค่รักเธอผิดเวลา

ซ้ำ *,*

ดีเท่าไหร่ที่ได้พบเธอ มีเธอให้ความสำคัญ
(มีเทออยุ่ในใจ)
(ไม่ว่าเทอจะมีใคร) แค่เพื่อนกันก็ไม่ว่า
ไม่มีทางทีจะรักกัน
(โอ้….ก็ไม่ว่า..)
(อาจจะถูกที่)ไม่มีวันจะถึงที่ฝัน
เก็บอาการไว้ไม่ให้มีน้ำตา
(แต่ที่ผิดคือเวลา)