นี่เราเป็นไรวะ.โหยยยยยยยยย....แบบว่าเซร็งอ่ะ..เหมือนคนบ้าสิ้นดี....ไม่อยากเป็นเลย...ฉันเหมือนคนไม่มีกำลังจะยืนจะลุกจะเดินไป...ฉันเหมือนคนกำลังจะตายที่ขาดอากศจะหายใจ...ฉันเหมือนคนที่โดนเทอแทงข้างหลังและ...มันทะลุถึงหัวใจ...เทอจะให้ฉันมีชีวิตต่อไปอย่างไร..แบบว่าเพลงนี้อ่ะโดน

คำว่ารัก....คำที่ยิ่งใหญ่ถูกสั่งสอนให้เชื่อมาอย่างนั้น...ทำเพื่อรัก...ทำซะยิ่งใหญ่...แต่กลับเห็นแค่เธอไปกับเขา...อยู่ในอ่ะร้ากกกก...ไอ้คำที่ว่าดี...ที่เคยซึ้งถูกที่ที่บอกกัน....มันก็แค่อากาศ

เนี่ยแหละความรู้สึกที่อยากจะเอ่ยในตอนนี้...ไม่เข้าใจอะไรเลยซักอย่าง...ไม่เข้าใจเลยว่าตัวเราผิดตรงไหนวะ....ไม่เข้าใจเลยทำไมต้องมีแต่เราที่ต้องเสียใจ..ส่วนคนอื่นเข้าก็มีความสุข
ไม่ได้อิจฉานะและไม่เคยคิดจะอิจฉาด้วย....เข้าใจอยู่ว่าเรามันไม่เหมาะสม....แตจะให้ทำไงเล่าก็สั่งเทวดาไม่ได้นี่นา.....เฮ้อ!......ทามใจไม่ได้อ่ะ....จะอีกนานมั้ยที่อาการแบบนี้มันจะหายไป....จะอีกนานป้ะถึงจะลืม....ลืมเรื่องแบบนี้ไปซะที....ถึงบ้างครั้งมันจะน่าจดจำก็เหอะ....แต่จะให้จำเรื่องแบบนี้ขอกลับไปเป็นแบบเดิมดีกว่าเป็นแบบตอนที่เรายังไม่ได้รู้จักกับมันอ่ะ(ความรักอ่ะนะ)...แต่ก็เอาเถอะเวลาคงเป็นยารักษาที่ดีที่สุด
  ................สู้ๆ..........................สู้ๆ..............
อ่ะจ้ะขอบคุณผู้อ่านทุกท่านะอิอิที่ทนอ่าน.....บ้าบอป้ะล่ะเราอ่ะ