ตอนแรกสำหรับผมที่รู้ว่ามีคอนเสิร์ตนี้ ก็ดีใจที่จะได้เล่นกับน้องๆบอดี้แสลมอีกก็กะเวลาว่าจะได้ซ้อมและแกะเพลงสบายๆ แต่พอเอาเข้าจริงๆก็ตาเหลือกเพราะไม่พร้อมเอาซะเลยเนื่องจากมีงานต้องไปเป็นtrainner ในรายการ lg starz talent ทางช่อง3 (กลายเป็นครูโอมไปซะงั้น) และงานอื่นที่ทะลึ่งรับมาอีกเพียบ เลยทำให้เข้าไปซ้อมกับ บอดี้ น้อยมาก และพอได้รู้ว่าต้องเล่นทั้งหมด "30 เพลง" ก็ได้แต่คิดในใจออกมาดังๆว่า.."ชิบหายแล้วกู"ก็ได้แต่ตาลีตาเหลือกหาเวลาซ้อมกับบอดี้ให้ได้มากที่สุด พอถึงวันที่5 กค. ช่วงกลางวัน sound check ก็ไม่มีอะไร ซึ่งเพลงป่านนี้เป็นเพลงที่ผมกลัวหลุดมากที่สุด เพราะยาก และ มันบีบหัวใจสุดๆเมื่อมันเหลือแค่ ผมกับ ตูน 2คนเท่านั้น ตอน 5โมงเย็นก็ยังไม่รู้สึกอะไร ยังอยู่ในห้องพัก แต่พอลงมา stand by หลังเวทีก็ต้องอุทานกับตัวเองอีกครั้งว่า "โอ้ คนเยอะชิบหาย ตายแน่กู" เห็นคนเต็มความจุ ของimpact 17000 กว่าคน ก็แข้งขาสั่น มือเท้าเย็นไปหมด(พวกบอดี้ก็เป็นนะ จะบอกให้) แต่พอเล่นไปซัก10นาทีก็รู้สึกสนุกและมันมากๆ จนกระทั่งเพลงช้าที่ต้องใช้ piano ขึ้น เริ่มจากนาฬิกาตายเป็นต้นมา ขี้ก็ได้ขึ้นมาอยู่บนสมองผมอีกครั้งไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคนดูต้องใช้สมาธิสุดๆ จนกระทั่งเพลงป่านนี้ จบน่ะแหละถึงจะโล่งอก และที่เหลือก็ใส่เต็มที่ มันส์มากๆครับตะคริวขึ้นเยย เป็นคอนเสิร์ตที่ยาวมากๆ 3ชั่วโมงครึ่ง มันสุดๆ ก็เป็นการทิ้งทวนคอนเสิร์ตใหญ่อีกนานกว่าจะได้เล่นกับน้องๆบอดี้อีก แต่ก็ว่าจะไปแจมบ้างถ้าโอกาสจะเอื้ออำนวย ซึ่งยากเพราะผมงานเยอะ แต่ว่าอาจจะได้ไปอังกฤษ กะบอดี้เดือน พย. คงสนุกแน่ๆไปลอนดอน อยากไปดูบอลพรีเมียร์ชิพ(คงต้องไปไวท์ฮาร์ทเลนแหงๆไปดูเสปอร์กะตูน(ตูนเป็นแฟนตัวจริงของเสปอร์คับ) ผมคิดว่าผมเป็นคนที่โชคดีมากๆ ที่ได้มีโอกาสร่วมงานกะวงที่ได้ชื่อว่าเป็นระดับซุปเปอร์สตาร์ถึง2วง และจะมีโอกาสอัดคีย์บอร์ดให้ วง no more tear (วงเปิดให้บอด้ น้องฟักแฟงเก่งมาก ขอบอก) ซึ่งผมหวังและเชื่อว่าจะเป็นซุบเปอร์สตาร์วงที่3 ที่ผมร่วมงานด้วย ขอฝากน้องๆไว้ด้วยครับ ..บายยย