ตื่นมาแต่เช้าตรู่มุ่งหน้าสู่วิทยาลัย ไกล...โอ้มันแสนไกลวิทายาลัยที่เราศึกษา

เรียน...เรียนมันกลางทุ่ง มันก็ในกรุงเหมือนกันนี้นา ทนสู้ฟันฝ่าการศึกษาที่เรามุ่งหวัง ไกลแค่ไหน...จะไปตามฝัน

*โอ้...ลาดกระบัง มันช่างอยู่แสนไกล นั่งรถไฟไป ถึงแสนไกลก็ยอมทน

ใครหนอมาคิดสร้าง ที่ทางช่างอยู่แสนไกล คิด คิด มันน้อยใจ ไม่มีใครเหมือนดั่งเรา หน้าร้อนก็ยอมทน...หน้าฝนก็ทนเอา

*โอ้...ลาดกระบัง มันช่างอยู่แสนไกล นั่งรถไฟไป ถึงแสนไกลก็ยอมทน (ซ้ำ)


"เดือนเจ้าเอย"

เดือนเจ้าเอย...ลืมรักที่เคยชื่นทรวง เจ้าจากไปเมืองหลวง เหมือนดวงคล้อยร่วงมิเคยคิดห่วงท้องนา ทิ้งพี่ให้คอย..คอยหา คอยเดือนหงายฉายท้องฟ้า อกเรียมก็ยังคิดว่าเดือนสัญญากลับมาให้ชม

ลืมถ้อยคำ ลืมคุ้งน้ำที่เคยว่ายคลอ เจ้าลืมขลุ่ยพะนอ ง้องอน..เว้าวอน..มิเคยชะอ้อน..สายลม ฝนยังไม่ทันหมดดี เดือนเจ้าหนี หารักชม อกชายช้ำเกินจะข่ม เดือนน้องไป ชื่นชมเมืองหลวง

คืนกลับมา เป็นสาว ช.ศ. อย่างเคย หนุ่มช่างศิลปอกเอ๋ย ถึงจนมิเคย..ละเลยทิ้งคำสาบาน แม้เจ้าถูกเฆี่ยนใจยับ พี่จะรับ..ซับน้ำตา..กลับคืนลาดกระบังดีกว่า..มาซิมา ลาดกระบังอย่างเคย